Μισό σπίτι, μισό εργαστήρι
Η Villa Asteri ήταν το οικογενειακό μας σπίτι. Το μισό, τουλάχιστον. Το άλλο μισό ήταν το ξυλουργείο του πατέρα μου, πίσω από πέτρινους τοίχους πάχους μισού μέτρου. Το πριόνι δεν ακουγόταν μέσα από αυτούς. Έστριβες τη γωνία και ήσουν μέσα.
Όταν το σπίτι έγινε βίλα, δεν τα πέταξα. Στην κουζίνα στέκεται ο μπουφές που έφτιαξε ο πατέρας μου πριν από πάνω από έξι δεκαετίες. Δεν έφυγε ποτέ από το σπίτι. Τα περισσότερα εργαλεία στους τοίχους ήταν δικά του και τα υπόλοιπα τα βρήκα ένα-ένα ώσπου η συλλογή να φαίνεται ολοκληρωμένη. Σε δύο μπάνια οι νιπτήρες στηρίζονται σε ξυλουργικούς πάγκους που έφτιαξα ο ίδιος, προς τιμήν του. Παλιά ροκάνια, που τα βρήκα και τα δούλεψα, έγιναν τα φωτιστικά δίπλα στα κρεβάτια. Το τραπέζι της τραπεζαρίας και οι καναπέδες του σαλονιού είναι δικοί μου, φτιαγμένοι στον ίδιο χώρο όπου δούλευε εκείνος.
Το εργαστήρι δεν έκλεισε ποτέ. Έγινε το σπίτι.
«Το μισό σπίτι ήταν το σπίτι μας και το άλλο μισό το εργαστήρι του πατέρα μου. Μεγάλωσα ανάμεσα στα δύο: πριονίδι από τη μια μεριά του τοίχου, το φαγητό της μάνας μου από την άλλη. Δεν μπορούσα να το αφήσω να χαθεί. Έτσι το κράτησα: στα έπιπλα, στα εργαλεία, στα φωτιστικά. Όταν φτιάχνω κάτι για τη βίλα, συνεχίζω αυτό που ξεκίνησε εκείνος.»
— Αργύρης
Οι άλλες τρεις βίλες ήρθαν αργότερα, η καθεμία με τον δικό της χαρακτήρα και την ίδια ιδέα από πίσω: ένα σπίτι με ρίζες, όχι ένα κατάλυμα με έναν αριθμό στην πόρτα.
Ο μπουφές που έφτιαξε ο πατέρας μου, ακόμα στην κουζίνα
Τα εργαλεία του, και όσα έψαξα να βρω
Το τραπέζι που έφτιαξα στο σχέδιο του πάγκου του
Το σαλόνι και το κυπαρισσένιο τραπέζι που έφτιαξα γι’ αυτό
